De laatste jaren zijn het bewustzijn en het begrip van de klimaatverandering enorm toegenomen, niet alleen in Europa maar over de hele wereld. Niettemin blijft er een kloof bestaan tussen wetenschappelijke kennis en hoe we er als gemeenschap mee omgaan. Ook in de culturele en artistieke wereld is er, enkele uitzonderingen daargelaten, te weinig engagement. Deze leemte is des te zorgwekkender, daar kunstenaars altijd over de unieke mogelijkheid hebben beschikt om de rest van de samenleving inzicht bij te brengen over het functioneren van onze wereld en de uitdagingen die ons te wachten staan.
Om zich over deze problematiek te kunnen buigen, organiseerden de British Council, de Dienst Cultuur van de Ambassade van Polen (in hoofde van EUNIC), het Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) en TippingPoint een grote Europese meeting van lieden uit de culturele sector, met inbegrip van kunstenaars van alle disciplines, samen met een grote keur aan klimaatwetenschappers. Dit gebeuren vond plaats in het Brusselse EESC-gebouw, dat het hart symboliseert van de Europese instellingen. Een aantal politieke sleutelfiguren die tot dusver een sensibiliserende rol hebben gespeeld waren ook van de partij.
De gelukkige timing stelde ons in staat de (povere) resultaten te bespreken van de VN-klimaatconferentie van Kopenhagen in december 2009, een flop van jewelste die werd omschreven als de belangrijkste internationale meeting ooit. Het doel van onze bijeenkomst was om de complexe en subtiele culturele dimensies van de klimaatverandering te onderzoeken, en om de werkterreinen voor toekomstige acties te bepalen, niet in het minst door gemeenschappelijke artistieke en culturele projecten van kunstenaars en wetenschappers. Er was gedurende de tweedaagse dus heel wat te doen. De wetenschappelijke infosessie werd verzorgd door professor John Schellnhuber, directeur van het Instituut voor Klimaatonderzoek te Potsdam. Hoopelijk heeft deze gebeurtenis de kans geboden om een stap opzij te zetten uit het dagdagelijkse werk, en om kennis te maken met verfrissende visies uit talrijke andere disciplines.

We hadden op deze bijeenkomst 3 belangrijke Poolse persoonlijkheden uitgenodigd, ieder met een wetenschappelijke of artistieke achtergrond:

Monika Bakke: filosofe en kunstcritica, sterk begaan met cultuurtheorie, in het bijzonder die van hedendaagse kunst en van de esthetisering van het dagdagelijkse leven. Haar artikelen werden vertaald naar het Engels en het Duits. Ze schrijft over hedendaagse kunst en esthetica, met een focus op interculturele, gender- en posthumanistische perspectieven. Ze is auteur van het boek Ciało otwarte [Het open lichaam] (2000), co-auteur van Pleroma. Art in Search of Fullness (1998), en uitgeefster van Estetyka Aborygenow [Esthetica bij de Australische Aboriginals] (2004) en van Going Aerial. Air, Art, Architecture (2006).

Jarosław Kozakiewicz: beeldhouwer, bedenker van architectuurprojecten, installaties en set-ontwerpen. Hij studeerde aan de Academie van Schone Kunsten te Warschau (1981-1985), waar hij in 1997 een doctoraatstitel behaalde, en aan de Cooper Union for the Advancement of Science and Art in New York (1985-1988). Nam deel aan talrijke groeps- en individuele tentoonstellingen, en vertegenwoordigde in 2006 Polen op de 11e Architectuurbiënnale te Venetië. Daarnaast is hij het brein achter het Project Mars uit 2007, een reusachtige onderneming waarbij het landschap rond een voormalige bruinkoolmijn in de buurt van het Duitse Baerwaldemeer helemaal werd hertekend; er ontstond een heuvelachtig gebied in de vorm van een mensenoor. De inspiratie voor zijn artistiek-architecturale projecten haalt Kozakiewicz o.a. uit hedendaagse ecologie, genetica, fysica, astronomie en kosmologische concepten uit de oudheid.

Zbigniew Kundzewicz: professor aardwetenschappen aan het RCAFE Centrum van de Poolse Academie voor Wetenschappen in Poznań. Hij staat ook aan het hoofd van de groep hydrologen in de onderzoeksafdeling "Klimaatimpact & Kwetsbaarheden" aan het Instituut voor Onderzoek naar Klimaatimpact te Potsdam. Prof. Kundzewicz mocht onlangs het Grote Zegel in ontvangst nemen van de stad Poznań voor zijn wetenschappelijk onderzoek.